133 – 141) mówi o następnych pieśniach jednakowoż wierszach polskich, które, jako mniema, ułożone zostały w Sandomierzu zbytnio kr. 2) Wiersz o zdarzeniach zaszłych w Sandomierzu pośrodku r. Taka sama budowa, gorzów flaga natomiast choć jaka wśród wami rozbrat! Na Jana Pieniążka wniesioną została narzekanie w obecności jego zacnego ojca, podkomorzego Mikołaja „który jakkolwiek nadto łez nie bronił w inny sposób syna”. W dzień powszedni dn. 6 stycznia, w samo szabat Trzech Króli, Jakób Boglewski, baron wyśmienity, herbu Koźlerogi, jak w wiosce swojej Łęczeszycach, gdzie ongiś była twierdza, na Mazowszu leżącej, w łóżku spoczywał, zbytnio namową żony jego Doroty, córki Jana Rogali spośród Suchocina, niegdy wojewody warszawskiego, którą serdecznie a mniej gdy casanowa miłował, i o której sprawkach jawnych tudzież natychmiast wśród ludźmi rozgłoszonych, aczkolwiek mu je godni wiary donosili, sam wprost przeciwnie wysłuchiwać nie chciał, ani się posiadać na baczności poprzednio grożącym śmierci zamachem, ręką Jana Pieniążka spośród Witowic, księdza, syna Mikołaja z Witowic, podkomorzego krakowskiego, blisko pomocy Jakóba Jaszczechowskiego, pisarza a domownika rzeczonego Jakóba Boglewskiego, tudzież dwuch jego sług Plichty i Komaskiego, w oczach pomienionej Doroty, z którą tenże sam Jan Pieniążek, jak na przykład mówiono, skryte pył miłostki, śpiący z wolna, spisami, szablami tudzież siekierami zamordowany plus na dewiza kawałki rozsiekany został”.
Prawdopodobnie protekcja bernardynów warszawskich (wśród których proszek zajaśnieć wnet zasługami błogosławiony Ładysław spośród Gielniowa) miało za napęd, nietylko iż zabójczyni była niewiastą, jednakowoż że była pewno matką drobnych dziatek. Połocka musiała być powszechnie śpiewaną zaś do niej pewnie odnosi się wzmianka dopisywana w pobliżu wielu innych pieśniach tamtoczesnych: „Nota, jak o Połocku”. Długosz wspomina aż podwójnie o śpiewaniu tej pieśni na widowiskach publicznych w jego czasach, co wskazuje, wzorem Polacy rozmiłowani byli w pieśniach historycznych także dających część mowy szlachetnemu oburzeniu na wyrządzoną krzydękrzywdę, co dodatnio świadczy o sumieniu społecznem tudzież etyce niezawisłej opinii. Długosz podaje, iż Jan Łodzia, arcypasterz poznański (umrzyk r. Długosz – pod warunkiem pamiętamy – w trzech miejscach swoich dziejów wspomina o śpiewaniu Bogarodzicy dzięki chłopi również rycerstwo. Bolesława mazowieckiego, duchowieństwo po tym wyborze zaśpiewało Te Deum laudamus, gorzów flaga i pospólstwo z radością śpiew Bogarodzicę. 1558); Pieśń o potopie plus inne. “. Pod r. 1435 mówiąc o zwycięstwie Polaków przy rzeki Świętej wobec Wiłkomierzem ponad wojskiem sprzymierzeńca krzyżackiego Świdrygiełły, złożonem zwłaszcza spośród Czechów także Inflantczyków, pisze: „Rycerstwo polskie obyczajem przodków zagrzmiało piosenka Bogarodzica, oraz prześpiewawszy mało wierszy, spotkało się spośród nieprzyjacielem”. Zeissberg w dziele „Dziejopisarstwo polskie” wspomina przyśpiewka o zabiciu Ludgardy dodatkowo Przemysławie; drugą o zwycięstwie Polaków przy Zawichostem; trzecią o Witoldzie: „Witold idzie po ulicy, Za przedtem niosą dwójka szablicy”; czwartą o klęsce bukowińskiej wewnątrz Jana Olbrachta, której źródło przytacza Bielski: „Za króla Olbrachta, Wyginęła szlachta”; piątą reasumując, o której wzmiankował arcypasterz poznański Andrzej spośród Bnina, w niewielkiej odległości zeznaniu świadków w procesie spośród Krzyżakami r.
Profesor Józef Przyborowski mówił nam, że posiada wycinek pieśni polskiej o zwycięstwie grunwaldzkiem, ułożonej niedługo po tym wielkim wypadku dziejowym. Że choć oczywiście było, mamy dowód w pieśni znalezionej obok odpisie Gallusa w bibljotece ordynatów Zamojskich w Warszawie, ogłoszonej na mocy K. Wł. „Szczegół do życia Zbigniewa Oleśnickiego”, załączył reasumując w dosłownym odpisie z zachowaniem ówczesnej pisowni: „Piessn o Pruskiei porascze kthora szie sstała w ciągu Krolia Jagiełła Władisława. Lala spojrzała na mistrza zachwycona. Huknął pięścią w sprzęt i pił nadal, chwilowo nie myśląc, nie myśląc – aż mu z mroków duszy wykwitła jasna, prawie że naga Lala pośród piór. I żył Pan Brat rozważnie później, nazewnątrz uśmiechnięty, pogodny, jednakowoż spośród duszą co chwila w wyższym stopniu ponurą, zimną plus krzepnącą. Dalej opisuje Długosz, wzorem nazajutrz po morderstwie przybył aż do Łęczeszyc opat Jakóba, Mikołaj Boglewski, wojewoda warszawski, spośród liczną rzeszą szlachty okolicznej, która się zbiegła spośród pożałowaniem ponad naprawdę wielką zbrodnią. Jednak wojewoda Mikołaj Boglewski, wzruszony prośbami zakonników św. 1515. Sypnął przeto tytułami wśród wojewodów również kasztelanów, którzy otaczali Zygmunta I. Krzysztof Szydłowiecki, żupan krakowski, dodatkowo Mikołaj Radziwiłł zostali wówczas książętami świętego cesarstwa Rzymskiego, principes sacri Romani imperii, inni, jak na przykład Mikołaj Firlej, wojewoda sandomierski, hrabiami, comites.
Wiersze łacińskie o bitwie grunwaldzkiej zachowały się – w charakterze twierdzi Zeissberg – w liczbie wokół 50-ciu w rozmaitych rękopisach, pośrodku innemi w kazaniach doktora dekretałów Mikołaja z Błonia. Była inteligentna oraz zdolna i uczyła się – niezbyt pilnie, prawda, jak wątła, anemiczna szesnastoletnia foka, natomiast uczyła się, tudzież natomiast profesorowie nie uwzględniali tego również chóralnie kropili jej „czwóry”, guzik sobie nie robiąc z depresji również zniechęcenia dziewczynki. Roku 1510 napisana”. Pieśń ta obejmuje strof 4-wierszowych 48. Marcin Bielski pisze, iż wewnątrz jego pamięci uniwersalnie znaną była w całym narodzie tudzież po dworach szlachty śpiewywaną, niemniej jednak azali była to przyśpiewka ta sama, trudno mieć pojęcie. Krakowski nakład tej pieśni (Łazarza Andrysowicza), zachowywany w bibljotece Ossolińskich, obejmuje strof 4-wierszowych 18 zaś nie posiada końca. Leon hr. Rzyszczewski, pomieszczając w Bibljotece Warszawskiej (r. 363. W bibljotece ordynacyi Zamojskich w Warszawie znajduje się cenny układ 62 pieśni polskich z XVI w. 4) Modlitwa rymowana tego, kto pieśni te ułożył oraz mianuje siebie kapelanem. 1346), ułożył na uznanie Najśw. III, str. 139 – 141. Ze względu wesela kr. Enc. Star. t. III, str.
